Mijn eigen schilder proces!

“Een reis door het grijs!”

Ik neem jullie mee in mijn verhaal, mijn uitdagingen, gedachten en gevoelens tijdens het tot stand komen van dit schilderij.

11 januari. Wat gaat dit nu worden? Ik heb mezelf de uitdaging gegeven om zo lang mogelijk vol te houden met alleen wit en zwart, dus ook grijs te schilderen. Wat is dat moeilijk!! De eerste laag zit er op.
2e dag schilderen. Het is net alsof ik niet meer weet hoe ik moet schilderen?! Ik wilde in dezelfde stijl als mijn ‘sienna’ schilderijen met rode ballen schilderen, maar dit voelt zo ongelooflijk vreemd. Ik heb het gevoel dat ik mezelf niet ben. Zoekend. Ik snak nu al naar andere kleuren. Wat is dit ongelooflijk moeilijk zeg!!

3e keer schilderen. Ik heb het schilderij een slag omgedraaid en toen zag ik rechtsonder togen. Ik ging daarmee aan de slag maar dat was het ook niet. Links wilde wel in beweging komen. Er is beweging, maar komt dat misschien omdat ik toch heel stiekem een klein beetje donkerbruin erbij heb gedaan?? Hahaha, ik kon het niet laten en je ziet er niets van. Het is alleen het gevoel!

4e keer schilderen. Er ontstaat een pad;  drie trappen. Steppingstones. Liefde, respect en dankbaarheid, zo wil ik in het leven staan. Misschien is dit de nieuwe wereld die hier ontstaat, mijn wereld: geordend.

5e keer schilderen. Rechts ontstaat ook een pad én een ingang. Yes, dit voelt goed. Voor mij is het belangrijk dat er paden naar rechts gaan, naar de toekomst.
Ik ben er doorheen. Ik heb er plezier nu in. Het loopt. Het maakt nu niets meer uit dat het grijs is. Er is rust bij mij en mijn schilderij loopt. Dát is belangrijk. Ik zit weer in de flow!
6e keer schilderen. Linksboven is het net alsof er gebouwen zijn, maar ze raken vervormd. Zitten ze in een glazen bol? Of zijn dit alle heilige huisjes die omvallen? De bestaande wereld zoals we die kennen verdwijnt, alle toestanden in de wereld hebben effect op mij, dat voel ik duidelijk. Ik voel angst voor de toekomst, ongeloof wat er gezegd wordt en hoe men reageert op elkaar. Waar gaan we heen? Ik voel enorme onrust. Hoe moeten we nu verder?

Er gebeurt veel bij me tijdens het schilderen en tegelijkertijd voel ik ook plezier in het schilderen zelf. Het grijs heeft geen enkel effect meer op mij of misschien juist wel. Ik blijf kalm. Het geeft mij energie en ondanks de angsten die ik tegenkom voel ik me ook blij.

7e keer schilderen. In het midden ontstaat een zandloper. Het doet mij gelijk denken aan een jonge man die laatst bij mij schilderde. Omdat hij teveel prikkels binnenkreeg filterde hij alles via een zandloper. De zandloper ontstond ook in zijn schilderij, dat was heel bijzonder.

Ik kijk nu naar mijn zandloper en ik denk, ja dat is misschien een goed idee. Bij mij komt ook soms teveel binnen en wordt het een chaos in mijn hoofd. Ik wil soms heel veel, heb veel ideeën, maar mijn lijf is vaak te moe om mijn hoofd bij te houden. Misschien moet ik ook alles door een zandloper laten gaan!?!?

8e keer schilderen. Linksboven ontstaat ook een soort zandloper. Maar nu is ”de oude wereld” onderin gezakt. Volgens mij staat het in brand. Misschien komt hier wat rood in straks! Het oude mag in vlammen opgaan, zodat een nieuwe tijdperk aan kan breken. Wie weet?

Boven de eerste zandloper in het midden is nu een trechter op z’n kop gekomen. Dit voelt alsof het alle informatie van het universum begeleidt naar de aarde toe. Dan wordt het gefilterd in de zandloper!
Het is ook mijn intuïtie die binnen stroomt.

9e keer. Rechtsonder komen pilaren. Iedere keer hoor ik in mijn hoofd “pillars of strength”. Ik kan daar verbinding mee maken in de zin dat het belangrijk is om mijn basis heel sterk te maken. Mijn basis is mijn geloof dat alles goed komt. Dat er altijd hulp en hoop is. Dat alles wat er gebeurt in het leven een hogere doel dient, meer dan  ik soms in het moment kan bevatten. Mijn normen en waarden staan ook aan mijn basis. Liefde, respect, dankbaarheid, eerlijkheid, eigen verantwoordelijkheid en ga zo maar door.

Misschien is dit de tegenpool van de linkerkant van het schilderij, die triggert angst en deze pilaren geven hoop. Wouw, wat is dit weer gaaf. Ja, het is heel belangrijk om in balans te zijn en dit is wel degelijk het tegenpool van angst. Jippie, dit voelt heel goed.

Het liefst laat ik een pilaar helemaal doorlopen naar boven, alleen zie ik de functie hiervan niet, dus dat doe ik niet. Ik zet de pilaren erin, met rechts veel licht. Aan de rechterkant moet voor mij licht zijn,  want daar ligt mijn toekomst en dat wil ik uitnodigend hebben in het licht. Aan het eind van de gang komt een deur die openstaat. Weer met veel licht. Dit voelt heel fijn en aangenaam. Dit is goed.

Symbolisch voelt dit heel powerful,  een grote deur die open staat, die nieuwe dingen uitnodigt om op mijn pad te mogen verschijnen. In het licht staan is altijd goed.

Wat hier nu boven moet gebeuren heb ik werkelijk geen idee van. Het maakt mij nieuwsgierig.

Terwijl ik dit nu schrijf, bedenk ik, ik kan wel even googlen op “pillar of strength”. Grappig het blijkt een game te zijn. Nooit van gehoord. Wat staat er in het eerste regel: ‘A batarian refugee needs the Pillars of Strength to improve his people’s morale’.

Nou ik wil niet veel zeggen, maar is dit niet heel bijzonder. Ik heb het nodig om mijn eigen moraal hoog te houden en ja wij hebben het allemaal nodig, laat staan alle vluchtelingen.

Ik ga door met mijn grijs. Wat een heerlijke tocht is dit schilderij weer!!

10e keer. Daar gaan we weer.  ’s Nachts droom ik dat er een verstopping ontstaat in de informatie wat naar mij toe mag komen. Ik word wakker en weet gelijk dat ik mijn zandloper moet veranderen! Ook ’s nachts ben ik dus bezig met mijn schilderij.

Ik besluit om de nek van de zandloper groter te maken en de bolvorm strakker. Dan is er meer ruimte voor doorstroming.

Bovenin zie ik een lijn en ik ga die strakker en duidelijker inzetten. Dan komt er weer een lijn, een vorm. Eerst altijd rustig opbouwen. Voelen of dit goed voelt. Ja dit is goed.

11e keer. Ik ga alle lijnen in het schilderij zwarter maken. Dat voelt heelkrachtig om te doen. Ik speel ook bovenin met  perspectief. Eigenlijk kloppen een paar lijnen niet, tenminste als je op een bepaalde manier ernaar kijkt. Ik vind dit een leuk spel. Mijn hersenen foppen!! Ben ik eigenlijk wel goed in, want dat is wat er eigenlijk gebeurt als je intuïtief schildert. Je zorgt voor chaos op je doek zodat je linkerhersenhelft zich uitschakelt, die houdt namelijk niet van abstract. Daardoor kom je heel gemakkelijk in je rechterhersenhelft waar je creativiteit en intuïtie zit. Daarom geeft kliederen en spelen met verf zonder plan  zoveel rust en ontspanning, want dat zit ook in je rechterhersenhelft. In combinatie met schilderen met grijs voel ik me op dit moment helemaal zen! Nooit van mijn leven had ik dit verwacht, maar ik geniet ervan om met grijs te schilderen. Wat een ervaring is dit, zeg!

Ik blijf nu hangen wat er rechtsboven moet gebeuren en daaronder. Geen idee. Het enige gevoel wat ik heb is dat het wel iets met de pilaren eronder te maken zou moeten hebben, maar ik “zie” niet de connectie.
12e keer. Ik zie ineens een vrouw in een heel lange jurk rechtsboven. Julia Roberts in die ene reclame, schiet door mijn hoofd. Ik ga daarmee aan de slag. Mooie plooien in de jurk. Ja, dit is goed.

Eronder zie ik heel flauw een landschap. Ik ga ermee aan de slag, maar ik vind het helemaal niets. Te bedacht. Waarom weer zo een strakke horizon? Ik wil ovaal! Niet logisch in een landschap, maar toch. Ik volg mijn gevoel. Ineens ontstaat een bootje. Jeetje wat moet ik nou met een bootje? Als er iets is waar ik niets mee heb is het wel een bootje. Ik wil het liefst met mijn 2 voeten op de grond blijven staan. Dat vindt mijn maag namelijk heel erg fijn. Ik heb echt geen zeebenen. Maar dit is grappig. De jurk van die dame lijkt wel een zeil. Ja, dat middenstuk kan een mast worden en dan is de rest van de jurk rechts ook een zeil. Heel logisch!! Heel vreemd.

13e keer. Ik kan niet wachten om verder te gaan met mijn bootje. Het wordt steeds sterker. In de spiegeling van het water ontstaat eigenlijk een anker op zijn kop. Een anker staat vaak voor hoop. Ja, af en toe staat alles op zijn kop in mijn leven, dus ook dat klopt, maar er is wel hoop. Ik word er in ieder geval blij van en voel een enorme grijns op mijn gezicht die nét in het atelier past!

Terwijl ik rustig een kopje thee drink zie ik tot mijn heerlijke verrassing dat de mast die van boven  naar beneden gaat, in een reflectie, zo overloopt  in een van de pilaren onderin. Nou, dat zei ik toch dat een pilaar omhoog moest!!

Ik heb geen tijd om mijn thee te drinken en moet eerst die pilaar sterker maken en de mast ook. Wouw, dat voelt zo sterk. En dan die mooie dame die bovenop die mast staat. Alsof zij mijn beschermengel is en mij een veilige, behouden vaart toewenst. Ik krijg er kippenvel van. Niets wil ik liever dan in veilige wateren verkeren. Zorgeloos in het leven kunnen staan. Nog meer genieten van het leven dan  ik al doe. Ik voel dat ik hieruit kracht kan putten. Er is echt hoop voor mij!

Er is ook een man op de punt van de boot met een “hond”. Die zit in de vorm van de zand op het doek. Toeval? Ik geloof niet in toeval, wel grappig. Wie zou hij nou zijn? Er zit ook af en toe humor in mijn werk, maar dan moet je wel Sylvia heten om het te begrijpen, hahaha.

Zegt die man de oude wereld vaarwel en gaat hij richting een nieuwe wereld waar er wel respect en liefde is? Waar er vrede is? Waar we met z’n allen als één kunnen leven?

Wat ik mij wel goed realiseer is dat de boodschappen in mijn schilderijen altijd iets over mijzelf zeggen. Dus…….. ja, ik ben eigenlijk heel erg bezig met het loslaten van oude overtuigingen, patronen, mensen die mij niet meer van dienst zijn. De saboteurs. De zuigers, de manipulators. Ik ben klaar met de mensen of instanties die mij dwingen om eerst boos te worden voordat zij hun werk goed doen. Ik besef al langer dat ik wel degelijk grenzen stel. Soms had ik het zelf niet door want anderen respecteerde mijn grenzen niet en daar ben ik klaar mee. Daag allemaal.

Ik wil mezelf graag omringen met mensen die het beste met mij voorhebben,die mij steunen en het beste in mij naar boven halen, mij inspireren, mij liefhebben, mij respecteren. Ik doe mijn best om elke dag anderen aan te moedigen, te inspireren, te steunen, in hun waarde te laten en lief te hebben.

Misschien ben ik wel erg idealistisch, maar ik geloof en eigenlijk weet ik dat inmiddels zeker,  dat als je zelf anders in het leven staat dat je vanzelf gelijk denkende mensen aantrekt. Als ik in het atelier kijk, dan is dat het bewijs. Zoveel bijzondere en inspirerende dames. Helaas de mannen komen maar heel sporadisch. Waarom weet ik ook niet.

Bedankt aan allen die elke week en maandelijks komen schilderen. Jullie zijn zo bijzonder voor mij. Jullie zijn – buiten mijn kinderen en familie om – de reden waarom ik ’s morgens opsta en ga werken, waarom ik blijf volhouden met het atelier en waarom ik weet dat deze methode van schilderen zo heilzaam is. Ik gun het iedereen om zo’n proces mee te maken. Het blijft zo bijzonder.

De volgende keer mag ik met rood beginnen. Nieuwe fase!

14e keer. Ja, daar is kleur! Rood mag er eindelijk in. Toch voelde dat ook niet zo goed. Waarom niet? Bij het bruin stond dat perfect dus logischer  wijs wilde ik in dezelfde sfeer blijven.

Iedere keer werd mijn aandacht getrokken naar het schilderij dat aan de muur hing. Oranje moest erbij. Toen ik dat deed voelde het gelijk heel anders.

Het oude bestaan mocht in vuur opgaan. Vanaf het begin wist ik dat daar rood-oranje  moest komen. Linksonder moest ook op zijn minst één rode bal komen. Rechts in het midden was de vorm van de grote bal en de bal rechtsonder duidelijk al aanwezig.

Rood-oranje brengt levenskracht, levensenergie en dat is essentieel. Het voelt alsof alles weer mag stromen. Ik voel hoe blij ik word en dat ik echt geniet.

Er komen nog meer ballen en dat laatste stukje hou ik nog geheim, als verrassing. Kom kijken naar het eindresultaat tijdens de volgende open weekend of loop tijdens de wekelijkse cursus gewoon naar binnen. De koffie en thee staan klaar. Komt dat zien!

Liefs,
Sylvia

Comments are closed.